A MINDSET STORY


Wauw, wat heb ik me de afgelopen jaren vaak afgevraagd: Why?

Mensen om me heen waaraan ik zag dat ze me aankeken met een andere blik: waren ze blij dat ze niet in mijn schoenen stonden? Vonden ze me zielig? Er waren periodes dat mensen in een boog om me heen liepen omdat ze niet wisten wat te zeggen.

Aan iets vasthouden wanneer ik iets graag wil doe ik al zolang ik me kan herinneren en behoort gok ik tot mijn eigenschappen. Want het was zeker iets dat ik niet perse als kind van huis uit mee kreeg.

Komend vanuit een gezin met te jonge ouders waar de komst van mij niet bepaald gepland was, 1984.
De jaren thuissituatie heeft periodes gekend die niet met elkaar te vergelijken waren. In het gezin drie kinderen en een alleenstaande en werkloze moeder liet mij een ding heel jong beseffen: voor niets gaat de zon op.

Voor het overgrote deel van mijn jeugd was geld er niet, vakanties ook niet, geen rijbewijzen of auto’s cadeau en spaargeld of geld om een lange studie te starten ook niet. Twee bijbaantjes tegelijkertijd zorgde ervoor dat ik mijn rijbewijs en diploma MBO 4 kon afsluiten.

Heel vroeg leerde ik plannen maken, zorgen voor mezelf maar ook voor anderen. Misschien op te jonge leeftijd..

Ook heel vroeg leerde ik mijn (tot op de dag van vandaag) man kennen.
Het eerste en, nu ik dit schrijf, altijd de meest stabiele factor in heel mijn leven. Daar was die dan, ik twaalf jaar oud en hij de nieuwe buurjongen.

Acht jaar later: de eerste jaren samenwonen, waarbij we het eerste jaar uiteraard alles bij elkaar raapten voor inboedel en nadat we beiden een vast contract kregen we alle vakanties boekten waar we eerder van droomden en eerder geen optie waren. Maar vooral waren we op zoek naar regelmaat, structuur en, in mijn geval, rust.

In die nieuwe fase startte ik ook iets, dat achteraf gezien een groot onderdeel in mijn leven werd, waar ik mensen met een gouden hart voor het leven aan zou overhouden en besefte ik me sinds afgelopen jaar dat dit DE voorloper is geweest op hetgeen ik sinds dit jaar heb opgericht.

Dansen dat deed ik al van jongs af aan, dat bezorgde me veel afleiding en soms een veilig gevoel in onprettige tijden thuis en daar leerde ik al snel dat ik er van genoot anderen te sturen, coachen en naar nieuwe resultaten te brengen. Op mijn 21e koos ik ervoor om een zelf een team dames te gaan coachen. Al deze dames hadden een andere achtergrond, opvoeding en karakter maar wel met een en dezelfde passie.

Misschien kwam ik hier mijn gedrevenheid wel al tegen en kwam het van jongs af aan willen zorgen voor anderen al snel om de hoek kijken. Jarenlang trok ik ze achter me aan, liet ik ze op prestatie niveau vallen en weer opstaan. Want hey: voor niets gaat de zon op.
Ik hoopte deze dames een grote les te leren: wanneer je iets wil, werk je hard, heel hard. Wanneer je iets wil in teamverband, werk je nog harder.
Samenwerken, begrip en interesse tonen, doorzettingsvermogen, rekening houden met een ander zijn allemaal elementen die zo ontzettend van belang zijn en je in je hele leven blijft tegenkomen.

Voorop staat dat sommige lessen of discussies vast hard zijn geweest maar na twaalf jaar dit team, zonder dat één van deze dames me had verlaten tussendoor, wel op dat Nederlands podium stond.
We wonnen goud. Dat ik hier iemand solo heen zou kunnen helpen draaide ik mijn hand niet voor om maar in teamsverband was de uitdaging.
Iedereen heeft andere talenten, instelling, doorzettingsvermogen, eigen beeld, samenwerkingsgevoel. Die combinatie vroeg van mij soms veel geduld maar was het zo waard.
Een ding leerde ze: dit was geen geluk, maar consequent hard werk en iemand erachter die in ze geloofde. Het leerde mij dat coachen mijn absolute passie is, recht uit mijn hart komt en veel verder ging dan hobby.

In die twaalf jaar gebeurde er wel meer dan alleen coachen.

Druk in de voorbereidingsfase naar ons huwelijk, want YES, na tien jaar samenzijn: I SAID YES!
Die voorbereidingsfase werd iets minder rooskleurig dan we in eerste instantie verwachtte.

De twee belangrijkste, op dat moment, vrouwelijke rollen in mijn leven vertrokken kort na elkaar uit mijn zicht, vlak vóór mijn bruiloft.
Gesprekken waarin ik ze confronteerde met de waarheid zorgde ervoor dat ik twee hele lelijke mensen zag. Waren dit de twee dames in mijn leven waar ik me mee bezig hield. Was ik in een film terecht gekomen? Laten we het houden op weinig inlevingsvermogen, egoïsme en vastgegroeide mindsets.

Wanneer iemand zo’n belangrijke rol heeft in je leven maar keer op keer je loyaliteit zo misbruikt dan moet die persoon zich diep schamen en ligt dat niet aan jou. Na meerdere pogingen en zoveel verdriet trok ik er een streep onder. Tot hier en niet verder.
Tot op de dag van vandaag heb ik met ze te doen, wetende hoe ze in het leven staan.

Als kers op de mislukte taart kregen mijn man en ik vier maanden vóór de bruiloft een zwaar auto ongeluk, waarbij een vrachtwagen ons over het hoofd zag. Als dit al niet traumatisch genoeg was was het feit dat bovenstaande twee dames die nacht ook daar niet eens over hun egoïsme heen konden stappen om wel aan mijn ziekenhuisbed te staan, ook opnieuw confronterend.

Ben ik daardoor het vertrouwen kwijt in mensen? Nee, misschien voorzichtiger, maar bovenal vind ik het erg dat een negatieve instelling en afgunst je gedrag richting anderen zo kan bepalen.
Alweer een extra reden voor mij om juist wel altijd positief te blijven, want zo wil ik nooit in het leven staan. Hoe “knap” je dan ook bent aan de buitenkant, het maakt je zo zo lelijk wanneer mensen achter je bedoelingen komen.

Ons huwelijk kreeg al snel een vervolg: zwangerschap.

Nu was het mijn beurt om die voorbeeldrol te gaan vervullen. Spannend en opnieuw confronterend maar wel met de allerliefste man samen.
De zwangerschap werd dubbel: een tweeling! Twee kindjes van ons samen.

Ik werd nu zelf mama, zonder de steun van een voorbeeld.
Een snel groeiende buik leverde al snel klachten op. Ik bracht meer tijd in het ziekenhuis door dan thuis. Toch bleven we positief. Thuis maakte we ons klaar voor de komst van niet één maar twee kindjes.

Bij 20 weken werd het TTS-syndroom (Tweeling Transfusie Syndroom) geconstateerd. Ik stond op het punt van bevallen, ging van het ene onderzoek naar het andere in het ziekenhuis. In week 24 was een bezoek aan het ziekenhuis te Leuven dan ook noodzaak en zo ook de noodzakelijke ingreep om bevalling te voorkomen.

De dag na de ingreep vernamen we dat één van beide meisjes was overleden in mijn buik. Een zware tijd, vooral de echo’s waarin ik steeds werd geconfronteerd met een overleden en een leven kindje. De laatste weken waren ook weer: in het ziekenhuis. Negen weken te vroeg beviel ik van mijn beide dochtertjes.

Blijdschap en rouw tegelijkertijd is iets onmenselijks.
Ik was pas 28 jaar maar voelde me door alle gebeurtenissen inmiddels twee keer zo oud.

Samen hadden we verdriet maar ook vreugde van ons dochtertje die de ingreep wel wist te overleven.

Nadat de jaren voorbij waren met de slapeloze nachten, ik over alles dat me/ons was overkomen goed kon praten, we een fijne structuur hadden met ons gezin kwam er iets ‘nieuws’ op mijn pad.
Naast het dansen, wat toch voornamelijk draaide om andermans resultaten, werd fitness een vast iets in mijn week.

Van dans naar fitness, was wel even een ding..

Ik stelde een doel, genoot van de weg erheen. Ookal had ik nooit een brede bouw toch had ik een tweeling op de wereld gezet en dat had lichamelijk zijn sporen nagelaten.

Het regelmatig sporten bezorgde me afleiding en ik kon er een stukje frustratie in kwijt. Ik verbaasde me soms over de niet-motiverende opmerkingen gaandeweg van mensen die dicht bij me stonden, terwijl juist zij mijn verleden wisten. Juist zij hadden dit moeten toejuichen en moeten snappen dat dit me mentaal en lichamelijk sterker maakte. Alweer een gebrek aan inlevingsvermogen.
Ik zocht mijn grenzen op maar wist bovenal: dit is tegenover al hetgeen ik meemaakte “a piece of cake”. Doorzettingsvermogen, wilskracht en consequent werken resulteerde al snel in zichtbare resultaten.

Ik besefte me: ik doe mijn hele leven steeds hetzelfde waar ik gelukkig van word. Het coachen, werken richting een doel, bezig zijn met beweging en mensen.
Waarom had dat geen grotere vast plek in mijn leven?

En opnieuw een nieuwe zwarte dag in ons leven waarbij we vernamen dat een jong familielid in zijn slaap was overleden. Het breekt je hart opnieuw en gooit je zo ongelofelijk hard terug op de grond en roept letterlijk keihard in je gezicht: maak wat van je leven!

Dat was dan ook de druppel en de laatste zet in mijn rug.

Wanneer jij morgen niet meer wakker wordt? Ben jij dan tevreden met hetgeen je hebt bereikt?

Het nam al mijn twijfels weg en desondanks dat ik de opleiding al was gestart wist ik nu zeker: ik start mijn eigen business voor vrouwen: in sport en coaching.

Sinds de oprichting van mijn business mocht ik zoveel mooie vrouwen (van buiten én binnen) leren kennen. Verbijsterd was ik dat er zo snel zoveel animo was voor mijn concept. Inmiddels is het team leuk gegroeid en leer ik wekelijks nieuwe vrouwen kennen met allemaal hun eigen stories en die ook graag lichamelijk vooruit willen en daardoor nu op mijn pad terechtkomen.

Ik ben ervan overtuigd dat iedereen zijn eigen portie levenslessen krijgt vroeg of laat maar hoe hard de les(sen) ook is (zijn) die je pad kruisen: -- blijf geloven in jezelf, mogelijkheden en mensen die het goed met je voor hebben and:

Don’t ever lose your sparkle”..

Liefs,
Tamara
MINDSET Maastricht ©