THE STORY BEHIND VALEB STORIES

Juli 1989 zag ik het levenslicht. Toen stond ik nog aan het prille begin van mijn levensweg. Ik werd geboren in een liefdevol gezin, waar mama er altijd thuis voor ons was en papa heel hard werkte. Als hij dan al thuis was, deden we altijd leuke dingen of uitstapjes. Ondernemen is me met de paplepel ingegoten, maar daarnaast was er ook altijd veel ruimte voor het menselijke aspect. Mijn ouders zijn echte mensen mensen en stonden altijd voor iedereen klaar. Zeg nooit ik moet werken, maar ik mag werken, je moet kunnen delen in je leven en doe geen dingen die je niet kan uitleggen. Respect, eerlijkheid en alle bijkomende normen en waarden stonden voorop. Eerlijkheid duurt het langst is vanaf het moment dat ik me kan herinneren erin geprent. Alles wat je geeft in het leven, zowel goed als kwaad, het komt altijd bij je terug. Mijn leven was vrij zorgeloos totdat ik in groepje 3 terecht kwam. Op dat moment zat ik op de Montessori Basisschool in Maastricht. In een klas zaten drie groepen bij elkaar, groepje 3 – 4 & 5. Er werd veel zelfstandig gewerkt. Een tijd van met buikpijn naar school en heel veel huilen volgde. Onverklaarbaar voor de school en mijn ouders. Uiteindelijk kwam naar boven dat ik niet op mijn plek was en te veel prikkels binnen kreeg. Ik had het idee dat ik alles moest kunnen wat ik om mij heen zag van groepje 4 en 5. Achteraf allemaal verklaarbaar, want ik blijk hoog sensitief te zijn. Nu een bekend begrip en inmiddels is er veel meer over bekend, echter in die tijd niet. Er werd toch voor een oplossing gezocht en het was het beste om te wisselen van school, want deze prikkels door de samenstelling van verschillende klassen zouden immers niet verdwijnen. Ik maakte de overstap naar OBS Binnenstad. En hier ging het volledig mis. Ik stroomde in, in groep 4, een klas die zich al had gevormd. Ik was nieuw, natuurlijk heel interessant en spannend voor veel kinderen. Mijn vader kwam uit de mode en mijn moeder was er ook altijd door gefascineerd, dus ik liep altijd in de laatste nieuwe mode. Alleen dit werd niet altijd gewaardeerd. Toch maakte ik snel vriendinnetjes, maar een meisje in de klas zag me als een bedreiging en heeft ervoor gezorgd dat ik tot aan groep 8 hevig gepest ben geworden door een samengesteld groepje van 5 meisjes. Dat alleen de nerdjes in de klas gepest worden is dus een grote illusie. In de bovenbouw kreeg ik twee hele lieve juffen, die mij door deze periode heen hebben gesleept. Helaas hebben ze het pesten nooit gestopt gekregen, maar heb ik van hun wel heel veel warmte en begrip mogen ontvangen. Ouders en broers stonden machteloos, want als iets moeilijk is, dan is het stoppen van pesten van buitenaf.

De eerste flinke dreun in mijn leven had ik dus gekregen en dat maakte impact. Ik voelde me als persoontje niet geaccepteerd en dacht dat er iets mis met me was. Ik ging naar de middelbare school, de brugklas, voor ieder kind een spannende periode. Want in de periode ga je opzoek naar jezelf, je wil graag ergens bij horen. Een natuurlijk mechanisme want als mensen willen we graag bij een bepaalde groep horen en ons geaccepteerd voelen. En dat was mijn doel. Ik ging mijn gedrag overcompenseren zodat mensen me aardig vonden, zodat ik eindelijk ergens bij hoorde en me geaccepteerd voelde. Tevens bouwde ik een beschermingsmechanisme om me heen, een eindeloze hoge muur, zodat niemand me kon raken. Wat overigens natuurlijk een grote illusie was en heel veel energie kostte want je bent immers niet authentiek. Dit gedrag hou je niet eindeloos vol. Het bleef een grote zoektocht naar mezelf en mijn plekje in de wereld, tussen goed en kwaad. Het verloop van de Middelbare school tijd verliep op zich wel redelijk. Ik kreeg steun en hulp van een maatschappelijk werkster op school, een hele lieve vrouw. Een vrouw die mij het gevoel gaf dat ik goed was zoals ik was. Ik voelde me oprecht geaccepteerd. En haar naam zegt het al, Lieve.

Ik leerde veel nieuwe vriendinnen kennen op school en op de hockeyclub, en dat was fijn. Vanaf mijn zestiende ging ik voor het eerst uit. Je bent nieuw in de uitgaanswereld en alle jeugd die al langer uitgaan zijn allemaal nieuw voor jou. Ik was een bescheiden typje, maar ik merkte al snel veel rivaliteit. Ik begreep er helemaal niks van. Meiden onder elkaar bleken ontzettend gemeen. Ik kwam altijd thuis met brandgaten in mijn kleren. Drinken dat met opzet over mijn rug werd gegooid, het opzettelijk kauwgom in mijn haren smeren, mij uitlokken tot ruzie en ga zo maar door. Er was nooit een directe aanleiding. Toch rees weer de vraag bij me, wat is er mis met me? Ik doe toch niemand kwaad. Inmiddels was ik me er ook wel goed van bewust dat er simpelweg ook heel veel jaloezie heerst. Echter begrijpen deed ik het niet. Waarom zou je jaloers zijn op een ander? Maar iedereen krijgt natuurlijk vanuit huis een hele andere opvoeding mee, en zo heeft iedereen zijn eigen normen en waarden. Op zestienjarige leeftijd kwam ik samen met mijn eerste vriendje, waardoor ik bijna niet meer opstap ging. De negativiteit verdween naar de achtergrond.

Ik begon aan mijn vervolg studies, van de Hotelschool tot aan Toegepaste Psychologie. Echter bleek het allemaal niet hetgeen te zijn wat ik wilde. Op negentien jarige leeftijd vertrok ik naar Londen, tevens ook het einde van mijn relatie met mijn eerste vriendje. Ik heb een jaar in Londen gewoond en ik ging daar naar een internationale school. De tijd van mijn leven begon. Een metropool, meer dan 8 miljoen inwoners. Ik voelde me helemaal op mijn plek. Een plek waar ik “anoniem” kon rondlopen, eindelijk kon ademen en mezelf kon zijn. Je ziet er de meest uitgesproken types op straat en niemand die raar op- of omkijkt. Mensen die je zomaar uit het niets complimentjes op straat geven. Een plek die bruist en inspireert. Na mijn jaar Londen kwam ik terug in Maastricht en het voelde gelijk benauwd. Ik wilde hier weg en wel nu. Toch besloot ik om in Maastricht te blijven en hier verder te studeren. Van jongs af aan wilde ik altijd graag advocate worden, maar ook dit bleek niet mijn ding. Mijn ouders werden inmiddels een beetje gek van me. Valery wat wil je nou? Zoveel verschillende studies, wil je iets bereiken in je leven dan zul je toch een studie of iets moeten afronden.

 
Hetgeen wat ik echt wilde, is werken in de mode! Vanaf mijn vijftiende heb ik altijd binnen het bedrijf van mijn vader gewerkt viaIRO counselors, van poetsen tot het begeleiden van HOA (Hoger opgeleide allochtonen). viaIRO counselors een autoriteit op het gebied van mens/werk, entrepreneurship, ondernemen en innovatie. Mijn vader gooide me vanaf moment een in het diepe. Dit betekende dat ik natuurlijk ook al op jonge leeftijd met grote partijen, bedrijven en clienten aan tafel zat. Een grotere en harde leerschool had ik niet kunnen hebben. Ik werd al op vrij jonge leeftijd volwassen en ik groeide in mijn zelfverzekerdheid. Mijn grootste passie bleef nog altijd mode, maar waar te beginnen. Ik wilde allereerst ervaring opdoen binnen een internationaal modebedrijf. Ik solliciteerde bij meerdere modebedrijven en uiteindelijk koos ik voor de Zara. Hier heb ik een jaar gewerkt en enorm veel geleerd, maar ik wilde verder.
 
In dit jaar kwam ik tevens in contact met een jongen van de Randstad. Ik had hem al eerder leren kennen op een feest, maar nee een jongen van de Randstad dat zag ik niet zitten. Ze zeggen de aanhouder wint en na een periode van 10 maanden spraken we toch een keer met elkaar af. Ik vond het spannend en heel interessant, een jongen van de grote stad. Net iets mondiger en directer dan dat wij hier zijn in het zuiden. Ik was verkocht. Van een date werden het er meer en een relatie volgde. Na een maand of drie kreeg ik het eerste signaal dat het niet goed zat. We hadden een kleine discussie en het meest ondenkbare gebeurde me, hij stond op en drukte me met mijn keel tegen de muur en bleef vasthouden. Drie uur lang heb ik vervolgens op bed liggen huilen. Ik zei altijd, als een man me ook maar ooit met een vinger durft aan te raken op een agressieve manier dan ben ik gelijk vertrokken. Maar niets is minder waar. Er ontstaat een illusie dat die persoon wel zal veranderen en dat het op een dag allemaal wel goed komt. Praten met iemand erover deed ik niet, want ik schaamde me. Ik bleef bij hem en de situatie verergerde.
 
In de tussentijd na mijn jaar bij de Zara besloot ik om weer terug te gaan studeren en dit keer Modemanagement aan de TMO Fashion Business School in Doorn. Mijn ouders zagen me alweer aankomen. Welke studie nu weer? Ik wilde het zo graag en dus stonden ze achter me. Ik ging met plezier naar school.
 
Inmiddels was ik van Maastricht naar Rotterdam verhuisd en woonde daar samen met mijn vriend. Wonen in een grote stad en weg uit Maastricht wat ik zo graag wilde. Fantastisch toch? Maar oprecht gelukkig was ik niet. Nog steeds had ik de hoop dat hij zou veranderen en zijn agressie zou verdwijnen. Gedurende mijn propedeuse jaar bleek ik zwanger en we besloten om ervoor te gaan. En gelukkig dat ik was, nieuw leven in je buik. Wat een wonder. Zo een bijzonder en magisch gevoel. Als je zwanger bent is rust, balans en veiligheid essentieel. Het huiselijk geweld bleef zich met regelmaat voordoen en ik voelde me in de basis alles behalve veilig. De illusie bleef, dit gaat op een dag over. Ik probeerde er heel voorzichtig met hem over te praten, dat hij zich moest gaan laten helpen, want ik wist dat ik op deze manier geen toekomst kon bieden voor het kleine wondertje in mijn buik. Hij ontkende dat hij me mishandelde, hij zwakte alle incidenten volledig af en het meest bizarre is, ik ging twijfelen aan mezelf. Misschien ligt het wel aan mezelf, moet ik me anders opstellen en vooral alle confrontaties uit de weg gaan. Dus dat deed ik, maar zonder resultaat. Inmiddels was ik hoogzwanger en ik stond onder de douche. Er flitste beelden door mijn hoofd van het moment als de baby er eenmaal zou zijn en wij niet meer samen zouden zijn. Hoe zou dat allemaal in zijn werk gaan? Mijn onderbewuste wist heel goed, dat ik deze hele situatie niet ging volhouden. Ik ging verder, want ik wilde zo graag een gelukkig gezin zijn en dit kleine mensje een veilige thuisbasis bieden waarbij papa en mama samen oud zullen worden.
 
Eind januari 2014 was ik uitgerekend. Tevens ronde ik net in deze periode mijn propedeuse jaar af aan TMO. Hoogzwanger maakte ik mijn laatste tentamens. Aan het einde van mijn zwangerschap voelde ik een grote drang om weer terug te keren naar Maastricht, mijn roots. Ik zag mezelf niet nog drie jaar heen en weer reizen, studeren en daarbij de zorg voor een kindje. Ik wist inmiddels heel goed wat ik wilde, een eigen winkel en daar had ik immers het volledige diploma niet voor nodig. Ondernemen zit in je of niet. Ik voerde gesprekken met mijn vader over het idee en het concept. En zo gingen we opzoek naar een pandje in Maastricht. Op 7 februari beviel ik van mijn dochtertje, dolgelukkig en blij. De zoektocht ging verder naar het geschikte pand, maar makkelijk was het niet ondanks dat er toen der tijd ook veel leegstand was in de binnenstad. Totdat een kennis van mijn vader hem tipte op een pand dat nog niet officieel op de markt was. Dit werd hem, Achter het Vleeshuis 32 (Maastricht). Er ging veel onderzoek en voorbereiding aan vooraf. Het concept stond als een huis. Met mijn pasgeboren dochtertje reisde ik de hele wereld over en gezegend dat ik was met zo een lieve baby. Want het was hectisch, weken weg van huis en de 24 uur in een dag waren te weinig. En daar was dan de grote dag, vrijdag 15 augustus opende VALEB haar deuren. Super spannend, een concept waar we al zo lang aan hadden gewerkt. Uiteindelijk bepaald de klant de waarde van je concept, maar het sloeg aan en we groeiden snel. Nieuw in de stad Maastricht en nieuw met ons concept. Het bleef niet onopgemerkt, enkele bestaande winkels weken van hun eigen concept af en gingen dat doen, wat VALEB deed. Stomverbaasd dat ik was, want het kopieren van een ander kan nooit succesvol zijn en heeft in de basis geen bestaansrecht omdat het simpelweg de fundamentele basis mist. We bouwden een vaste klantenkring op en mensen bleven ons ontdekken. Het enthousiasme van de mensen gaf ons zoveel energie.
 
Zakelijk gezien liep het allemaal op rolletjes, maar thuis bleef de situatie onveranderd. Mijn dochtertje werd blootgesteld aan de agressie van vader naar mij toe en mijn emmertje begon goed vol te lopen. Lichamelijk gezien was ik een wrak. Ik was ontzettend mager, voor mijn doen zag ik heel slecht uit en mensen die mij kenden dachten dat ik ziek was. Ik ging gebukt onder enorme stress, maar met iemand erover praten deed ik nog steeds niet want de schaamte was groot. Ondertussen hield ik een grote show op dat het allemaal wel goed met me ging, maar de mensen om me heen wisten wel beter en voelde aan dat er iets niet klopte. Echter kon niemand er precies een vinger op leggen. Deze hele situatie was niet vol te houden en de bekende druppel kwam. En wel op 5 mei 2015, bevrijdingsdag. Hoe typisch achteraf gezien. De situatie liep thuis weer uit de hand en nu was de maat vol. Sinds lange tijd durfde ik weer voor mezelf op te komen, er kwam een woede/oerkracht uit me waar ik nu achteraf nog steeds verbazingwekkend op terug kijk. Ik heb hem gevraagd om te vertrekken en nooit meer terug te komen. Ik was bevrijd van een extreem ongezonde relatie en dat voelde als een opluchting, maar de echte strijd begon voor mijn gevoel nu pas. De bedoeling is immers niet om een kind samen te krijgen en vervolgens alleen op te voeden. Elke ouder wil het liefste een papa en mama plaatje voor hun kind/kinderen. Ik stond er alleen voor en dat was mijn eigen keuze. Ik voelde me dapper en strijdbaar, mijn doel was om hoe dan ook recht te blijven staan zodat ik mijn dochter een veilige en warme thuisbasis kon bieden. Een voorbeeld te zijn, dat het ontzettend belangrijk is om altijd voor jezelf op te komen, dat niemand je klein kan krijgen en dat ik haar op een dag het verhaal vanuit liefde kan vertellen. Dat als ze later groot en volwassen is, mijn keuze zal begrijpen en apetrots zal zijn. Want aan de basis van mijn keuze lag zij. Een van de basisbehoefte van kinderen is veiligheid en deze ging ik haar bieden. Een sterke alleenstaande mama zijn, maar ik was er nog lang niet. Ondanks mijn strijdbaarheid voelde ik me verloren en ik was mezelf volledig kwijt. Jarenlang had ik het toegelaten dat een man mij respectloos vernederde. Mijn gevoel van eigen waarde, zelfvertrouwen en zelfverzekerdheid waren gevoelsmatig nul. Ik kwam in een overlevingsstand terecht, maar ik stond absoluut niet in mijn kracht waardoor ik tevens de verkeerde mensen aantrok. Vriendinnen die zich voor deden als vriendinnen, maar me ondertussen een flinke trap na gaven. Dat mensen misbruik van je maken wanneer je totaal gebroken bent, was voor mij toen der tijd ondenkbaar. Niets was minder waar. Ik werd simpelweg bestolen van heel veel geld. Naïef dat ik was, maar ach standje overleven ging verder en ik had wel andere dingen aan mijn hoofd.
 
Een vriendinnetje, tevens mijn kapster sleepte me door deze donkere periode, wat uitgroeide tot een hele hechte vriendschap. Een van de weinige personen die door mijn buitenkant heen prikte en zag wie ik werkelijk was en mij oprecht waardeerde. Er verstreken drie jaren en de zaak bleef groeien. In de tussentijd ben ik enorm aan mezelf gaan werken, ik volgde verschillende trainingen, coachingstrajecten en ontwikkelde me verder op spiritueel gebied. Na die drie jaren kon ik zeggen dat ik weer tot mezelf was gekomen en ik had het verleden een plekje gegeven. Ik was tot het inzicht gekomen dat ik dit allemaal heb moeten mee maken met een reden, want in alles wat je mee maakt in het leven zit een specifieke les. De mensen uit mijn verleden die mij pijn hadden gedaan, had ik leren vergeven. Je vergeeft iemand voor alles wat hij/zij heeft gedaan, niet zo zeer voor de ander, maar juist voor jezelf. Deze pijn loslaten geeft bevrijding, ruimte en vrijheid. Ik voelde me weer oprecht gelukkig.
 
VALEB bestond inmiddels bijna vier jaar en het was tijd voor een nieuwe weg. Het concept werd door ontwikkeld, ik wilde meer en niet meer simpelweg alleen kleding & accessoires verkopen. Ik wilde meer het menselijke aspect erin gaan betrekken. Zoals ik mijn levensverhaal heb, hebben tal van andere vrouwen dat ook. Hier wilde ik iets mee, dus veranderde de naam van VALEB in VALEB stories. Ik ben VALEB en stories omvat alle vrouwen. Ik mag en kan bestaan door alle lieve vrouwen die in de winkel komen met hun eigen unieke levensverhaal. Deze verhalen wilde ik gaan gebruiken om andere vrouwen te inspireren, waar een ieder zijn kracht uit kan halen op zijn manier. Door pure, oprechte en kwetsbare verhalen ontstaat er herkenning en logischerwijs weer meer connectie onder vrouwen. Waar toen der tijd al zo een behoefte aan was. Het hele aangepaste concept stond en was uitgeschreven. De winkel waar we in waren begonnen op nummertje 32 was inmiddels te klein geworden en we besloten te verhuizen naar een deurtje verder op nummer 34. Het hele VALEB stories verhaal lieten we terug komen in de winkel op onze manier. Ik benaderde verschillende vrouwen voor hun unieke levensverhaal, hiermee gingen we iets moois mee doen. Het nieuwe concept, VALEB stories op nummer 34 was een groot succes.
 
We werkten met een klein team, waarvan een van de collega’s wat “onschuldige” klachten kreeg. De huisarts zei dat het hooikoorts was, maar haar gevoel zei, dit klopt niet. De klachten verergerden, ze ging naar de Spoedeisende hulp en ze bleek een longontsteking te hebben. Ze kreeg antibiotica en moest een aantal weken rust nemen. Het werd er niet beter op en ze kwam op een punt dat het echt niet meer ging. Ze werd verder onderzocht en ze kreeg te horen “Je hebt longkanker”. Mariska, was een prachtige vrouw, altijd vrolijk en een echte levensgenieter. Zienderogen ging ze achteruit. Dit had impact op ons team, maar er was een kleine hoop dat ze hoe dan ook beter zou worden.
 
Een paar maanden later ging ik naar het Preuvenemint, een jaarlijks evenement op Vrijthof in het Maastricht. In de nacht van zaterdag op zondag, het was goed weer. Mijn beste vriendinnetje die mij door de donkere periode na mijn ex heen sleepte was er ook. Het was gezellig en de avond leek zorgeloos, totdat ik haar opeens niet meer kon vinden. Ik dacht, ze is even naar de wc en ze komt zo wel terug. Het duurde lang, erg lang, maar zoals bekend is, het kan nogal erg druk zijn bij de wc’s en ik bleef wachten op de plek waar ze de hele avond stond. De muziek ging uit dus het einde van de avond was aangebroken. Ik stuurde haar een appje; “Waar ben je”. Een klantje komt een tijdje later huilend in paniek op me af “Sanne ligt in de Ambulance, ze heeft een astma-aanval”. Sanne had sinds kleins af aan al Astma en al tal van Astma-aanvallen gehad, maar het kwam altijd goed en nu dus ook. Totdat haar zusje mij belde, zij belde mij nooit midden in de nacht. Mijn onderbuik gevoel zei, dit is geen goed teken. Ze vroeg me om met spoed naar het ziekenhuis te komen, want Sanne had een hartaanval gehad. Een nachtmerrie werd werkelijkheid. Na drie dagen werd vastgesteld, Sanne gaat het niet redden en zal voor altijd een kastplantje blijven. Iets wat ze nooit had gewild. Sanne’s moeder moest het besluit nemen, wanneer het moment was om haar los te koppelen van alle apparatuur. De moeilijkste keuze waar je als moeder kan komen voor te staan. Sanne is overleden op woensdag 29 augustus 2018. Haar afscheid/begrafenis was een als nooit tevoren, hetgeen ze verdiende want ze was een geliefd persoon onder velen.
 
Ik dacht dat ik het meest zware in mijn leven al had mee gemaakt, maar niet dus. Plots verloor ik mijn beste vriendinnetje. Waarom zij? Een jonge vrouw van 33 jaar in de bloei van haar leven, die twee kinderen achter liet en al haar geliefden. Onbegrip, boosheid en intens verdriet. De wereld stond stil en zal nooit meer hetzelfde worden. Alle herinneringen, foto’s, filmpjes en berichtjes zijn ineens van onschatbare waarde. Zes maanden lang ging ik op de vlucht voor het verdriet, ik wilde het niet voelen en was nooit thuis. Totdat een stemmetje in me na zes maanden zei, zo kan het niet langer en daar kwam de klap. De volgende zes maanden daarop, ging ik nergens. Ik was veel thuis en alleen. De confrontatie met mezelf en het verdriet was intens, maar ik moest er doorheen en vooral leren om het toe te laten. Dat is moeilijk, want je wordt er continu aan herinnert en vaak op hele onverwachtse momenten. Momenten dat het net even niet uitkomt om in huilen uit te barsten en dit blijft soms nog wel eens een zoektocht. Want haar missen doe ik nog iedere dag. Rouwen doe je niet voor even, maar dat is voor altijd. Mensen hebben het vaak over “het een plekje kunnen geven”, maar nee haar plekje is hier bij ons. Het is een weg vinden in je nieuwe leven, waarbij verdriet en blijdschap naast elkaar bestaan. Een maand na het overlijden van Sanne, overleed tevens onze lieve collega Mariska. Alsof dit al niet genoeg was, verloren we twee maanden later door een medische fout onze dierbare overbuurvrouw “Oma Jeske”. Zij hoorde simpelweg bij de straat en de band die ze met mijn dochtertje had was heel bijzonder. Standaard als ze thuis kwam van school ging ze in keuken bij Oma Jeske spelen en plezier dat ze samen hadden. De dood is voor ons als volwassen al lastig te begrijpen, maar leg dit maar eens uit aan een kindje van vier. Alles bij elkaar genomen, het was te veel. Door deze ingrijpende gebeurtenissen verdween het hele VALEB stories verhaal naar de achtergrond.
 
De tijd ging verder, we liepen vrij rond over straat en maakte ons soms druk over de meest nutteloze dingen. We hoorden in het nieuws over een virus in China. Het was een ver van ons bed show, totdat het Corona-virus naar Europa kwam en ineens de hele wereld in zijn bezit had. Landen gingen in Lockdown, en zo ging Nederland in de Intelligente-lockdown. Winkels mochten gewoon open blijven, maar voor ons voelde het niet goed. Uit solidariteit zijn we zes weken gesloten geweest. Even pas op de plaats, alles wat zo vanzelfsprekend was ging eenieder waarderen. De kleine dingen werden van grote waarde en dat is mooi. We hadden ineens zeeën van tijd, want de winkel was immers gesloten. Mensen vroegen al lange tijd naar een webshop en dus was dit het ideale moment om ons er volledig op te richten. In zo een uitzonderlijke situatie als deze ga je ook dieper nadenken over het leven en je komt tot bepaalde realisaties. Waarom was ik ook alweer met VALEB stories begonnen? Het had een groter doel buiten de winkel, in een tijd waarin de wereld op zijn kop staat, veel mensen angst ervaren en de toekomst onzeker lijkt is er nu meer dan behoefte aan connectie. Het hele VALEB stories verhaal kwam weer tot bloei, maar dan moeten we ook bij onszelf beginnen en een opening bieden voor anderen. Nog nooit eerder heb ik mijn verhaal en het ontstaan van VALEB zo openlijk verteld/beschreven. Zoals je hebt kunnen lezen heb ik behoorlijk wat bergen beklommen en gaat het leven van een ondernemer zeker niet over rozen. Al lijkt dat wel zo voor veel mensen van buitenaf. Door de jaren heen heb ik veel andere jonge ondernemers geholpen en zaken gegund, echter tevergeefs. Als je een goed mens probeert te zijn, wil niet zeggen dat de wereld dan ook goed voor jou is. De mensen die ik heb geholpen, zijn uiteindelijk de mensen geweest die een mes in mijn rug staken. Ik blijf er stellig in geloven, dat alles wat je geeft bij je terug zal komen. En.. “Die niet kan delen, kan ook niet vermenigvuldigen!”
 
Wat ik heb geleerd in mijn leven; Hoe je op een situatie reageert zal hetgeen zijn wat bij jou zal terug komen. Een ieder zit in zijn eigen levensproces en hetgeen je wordt aan gedaan, komt veelal voort door een pijn wat in de ander leeft en wil nooit iets zeggen over jou. Geloof in jezelf, je bent goed zoals je bent en laat niemand dit van je afnemen. In ieder persoon zit een unieke kracht, zo ook in jou. We zijn hier op aarde met allemaal een eigen levensdoel en iedereen heeft verschillende bergen te beklimmen, hoe mooi iemand het ook probeert te verpakken. Niemand zal gespaard blijven. Alleen jij kan op je eigen unieke manier klimmen naar de top, er zullen mensen zijn die je onderweg willen laten struikelen, maar laat hun los en ga verder. Anders wordt de klim alleen maar zwaarder. Onrecht komt iedereen tegen en is ontzettend moeilijk, maar haat is met haat niet te bestrijden. Mensen zullen over je praten, maar niet met je praten. Spreken is zilver en zwijgen is goud. Afgunst maakt je geen winnaar, want liefde zal altijd winnen! En geloof me het uitzicht op de top van de liefde is prachtig…
 
Mijn weg met vallen en opstaan. En mocht ik nog een keer vallen, mij is geleerd van thuis uit…
“Ondernemen is daar doorgaan, waar een ander ophoudt”.
 
Liefs Valéry